6.5.16



19 gedichten voor Nico





                       Jessica-Anne Bersee











nu vertel ik de bomen en de lucht

wat jij voor mij betekent

dat ik geen afscheid neem

zolang ik besta

je gaat gewoon niet weg

je stem in mijn schedel

een dak boven je stem

een plek om te schuilen

voor zon en regen










wij zijn kinderen wandelend

handjes in een grote hand

wandelend naar wie weet waar

aan die onbekende hand

gedachtenloos en zonder angst

geen besef van omgeving

en handen leggen ons in bed

waar we dromen

 en zien zonder ogen










geen zomer herfst winter meer

de wind gaat liggen

in de kou van lente

zo dichtbij en ver

sprakeloos in de stilte

een wijds oeverloos meer

waar woorden verdwijnen

het denken ophoud te bestaan

waar liefde geen woord meer is










 wie draagt je door het donker

ontstaan uit licht

onze stemmen verdord

het grote niets

 of het kleine iets

 verborgen zaadjes in  de aarde

onzichtbaar denkbaar

voorbij de horizon van vogels

altijd licht als we meereizen










 de lente opent zijn blad

na een lange slaap

het moeizaam ademen

onder een witte deken

wij zijn toeschouwers

schilderen het schuurtje groen

tot de sneeuw valt

ons eenvoudig bedekt

tot niks










 de wind door mijn haar

het landschap uitgestrooid

mijn tuintje een stille plek

waar het lang grijs zal zijn

waar gedachten zullen groeien

zoals de cypress

groeiend naar de maan

als de zon verdwijnt

achter de hoge flat










 het is vreselijk om te zien

hoe de kevers zich voortbewegen

hoe ze voortbewegen

door het glinsteren van de nacht

tot de oever van het meer

klaar voor de oversteek

moment van orde

 verwachtingen ingewilligd

oversteek naar hier en daar










is it unfair

if life stands on us

as we stand on ants

not noticing them

it’s fair to compare

we are both brittle

like a glass

made to be broken

our hand slipping away








 overal stemmen

zichtbaar

anderen onzichtbaar

wifi

zingen en praten

maar steeds diezelfde wereld

zijn golven

tot groot verdriet

 te leen








 we denken ons een ongeluk

en sterven in de waan van weten

geen enkele mening doet er echt toe

is zaad voor nieuwe meningen

gevormd door broze jaren

stoppen is er niet bij

gedreven door een vorm van onmacht

gebrek aan kennis

en licht meer licht








 een spaanplaten kist met fineer

staat goed in de kerk

waar de priester knielt

en vraagt om God’s genade

voor de dode

ver van hier

waar dan ook

genietend van bier en peuken

iemand blijft die asbak legen








 er is tijd genoeg

spelen en genieten

van de zolder tot de kelder

terug naar school

naar dagen zonder woorden

ons tandeloos brabbelen

steeds kleiner wordend

tot in het liefdevolle vocht

naar de bevruchte eeuwigheid








 het enig tastbare is papier

jouw afbeelding

gevangen door een lens

door chemicalien

tot het einde van de wereld

wanneer de sluiter dichtklapt

en we zelf vergaan tot foto’s

opgebaard in een plakboek

tot stof en stof en stof










this bed this boat

carried many away

no experience necessary

it happens once

to each and everyone

will the coward find a refuge

the strong their reality 

our reasoning

coming from an organ








 van niets tot mens

van oneindig tot oneindig

onze eeuwige hartslag en ademen


van oneindig tot eindig

een vreemd bevroren landschap

onherkenbaar en onbereikbaar


afscheid van het bekende

de onaardse auto met gedragen bloemen

verdwaald van begin tot eind








 als we naar het fineer staren

en het goed hebben gedaan

is alles al gezegd


we kunnen samen rusten in een vrede

die onbereikbaar lijkt

het hooglied van de herfst


maar toch aanwezig

in de onhandige bewegingen

de motoriek van ons lichaam








 de dood is het stilstaan van een hart

niet meer op te wekken

met stroom en naalden


van mens tot lijk

de snelheid van het licht

voorbij


de lippenstift of scheerzeep

wil niemand aanraken

zo dichtbij is de dood










hij is verhuisd

woont in Australie

geen post geen computers

telefoons geen contact

we moeten sparen

veel of weinig dagen sparen

tot we ontboden worden

onze ogen op de zee gericht

turend naar zijn ergens






  
op den duur gaan de gordijnen open

en het licht plakt tegen de muren

de stoel het kastje het bed

het slangetje weg en alles schoon

scheerapparaat en dingetjes

in een plastic zak

alles erin

de deur roept ons de lift

het leven 



april 2016












Harmonie orkest Een Ferme Wind Door De Bazuin                              

Nico, een man van weinig woorden,  heeft een
belangrijke boodschap achtergelaten,
eigenlijk maar een woord: HARMONIE

Terwijl ik me over een A4-tje boog om dit te
schrijven zat ik te denken aan een harmonieorkest.
Een groep mensen in harmonie.
Ik zat zo te mijmeren over een denkbeeldig orkest
met Nico als dirigent en componist.
Het orkest volgt zijn noten en zijn aanwijzingen.
En wat dan volgt, of zou moeten volgen, is harmonie.

Een harmonie orkest heeft altijd een naam
en ik dacht aan de naam Een ferme wind door de Bazuin,
want als je iets doet dan moet je het goed doen. 
Er zal flink geoefend moeten worden in samenspel.
Harmonie ontstaat door vallen en opstaan,
blijven proberen en nooit nooit opgeven

Je kan het vergelijken met een orkest;
een mooie fluitiste van zo’n 23,  jonger mag ook,
met zo’n strak jurkje, de prachtige rondingen
van de kleppen van de dwarsfluit,
zo iemand kan de sterren van de hemel spelen,
haar lippen geconcentreerd bezig,
maar dit zal niet baten
zonder de forse inbreng van een orkest,
zonder de strijkvaardigheid van Arie op zijn cello.

Daarom moeten we overgaan tot de oprichting
van dit harmonieorkest. Je hoeft geen instrument
aan te schaffen want dat instrument zit al in je hoofd.
De noten, ook wel partituur genaamd, bestaan uit woorden,
of meer een vraag, en deze is als volgt:  wat zou Nico doen?

Zou hij hakken met de botte bijl, of de vrede bewaren en
je uitnodigen voor een koud biertje met eventueel een sigaar?
Vrede gebaseerd op liefde, niet op onverschilligheid.
Zou hij kiezen voor oorlog of voor de vrede?

Er zal steeds meer tastbaars van hem verdwijnen,
Of het zijn computer is en printer, de tv
Of een jasje van hem. Maar hij leeft rustig verder in ons
zodra we ons aansluiten bij Nico’s Harmonie orkest.
Wij zullen de weinige noten op zijn zang voortdragen
in huizen en door de straten, beginnend met wat eenvoudige
oefeningen gewoon thuis. Oefening baart kunst.
  
Op die manier kunnen we onze liefde en respect voor Nico tonen
door liefde en respect te tonen voor de ander,
hoe anders iemand ook zijn mag.
Dat biertje voor de ander staat klaar.
Er is meer dan genoeg harmonie voor iedereen.
Je mag er zelfs dronken van worden
en lachen en je blij en goed voelen.

Ik wil jullie allemaal oproepen om je aan te sluiten
bij Nico’s harmonieorkest. Wat zou Nico doen?
Koffie, een biertje, acceptatie, harmonie, liefde.


Namens Nico heel hartelijk dank! 

(voorgedragen tijdens de crematie plechtigheid, 25 april 2016)